Gökyüzüne Yazılan Mektup

Bir kasabanın kenarında, mavi panjurlu küçük bir ev vardı. Elif adında bir kız, her akşam penceresinin önüne oturur, eline defterini alırdı. Yıldızlar çıktığında başlardı yazmaya:

“Sevgili gökyüzü, bugün biraz üzgündüm. Çünkü kimse hayallerime inanmıyor.”

Sonra kâğıdı katlar, ipine bir balon bağlar, gökyüzüne bırakırdı. Annesi gülümseyip başını okşardı:
“Elif, bu mektuplar nereye gidiyor sanıyorsun?”
Elif gözlerini yıldızlara dikerdi. “Belki bir meleğe, belki de yalnız bir yıldıza.”

Geceler geçtikçe rüzgâr mektupları taşıdı. Kasaba halkı bazen sabah gökyüzünde renkli balonlar görürdü ama kimse aldırmazdı. Yalnızca rüzgâr, Elif’in dileklerini dinliyordu.

Bir gece Elif daha farklı bir mektup yazdı:
“Sevgili gökyüzü, artık sadece bir cevap istiyorum. Küçücük de olsa…”

Balonu serbest bıraktı. O gece rüzgâr çok güçlüydü, bulutları delip geçti, dağların üzerinden süzüldü.
Mektup, gökyüzünde parlayan bir yıldıza takıldı. Yıldız onu okudu ve parladı.

Sabah olduğunda Elif uyandı. Penceresinin kenarında bir kâğıt parçası duruyordu.
Üzerinde yalnızca şu cümle vardı:
“Her kelimen, bir yıldızda yankılandı.”

Elif şaşkınlıkla dışarı koştu. Gökyüzüne baktı — bir yıldız gündüz vakti bile parlıyordu.
“Demek ki beni duydun,” dedi gülümseyerek.

O günden sonra mektuplarına devam etti, ama artık cevap beklemiyordu. Çünkü biliyordu:
“Gökyüzü bazen susarak da cevap verir.”

Yıllar geçti, Elif büyüdü. Ama her çocuk o kasabada geceleri bir balon bıraktığında, sabah gökyüzünde bir yıldız daha belirirdi.
Kasaba halkı buna “Elif’in yıldızları” dedi.

Ve hâlâ biri umudunu kaybettiğinde gökyüzüne baktığında, o parlayan yıldızdan bir ışık düşer. Üzerinde küçük bir not vardır:
“Cevaplar hep yukarıdadır.”

Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Dualar ve dilekler bazen sessizce kabul olur. Yeter ki inanmayı bırakma; çünkü umut, en yükseğe ulaşan mektuptur.